Titus Olthof

Voor mij de tweede keer dat ik mee doe met de Roparun en hopelijk de eerste keer dat ik ook aan het daadwerkelijk aan het lopen van de Roparun toekom. Vorig jaar moest ik twee dagen van te voren de teamcaptain bellen dat ik niet kon lopen, geveld door een blindedarmontsteking.

Daarom ook geen enkele twijfel of ik weer op zou geven.

Hardlopen doe ik al ruim 23 jaar, begonnen in 1996 en in 1997 liep ik mijn eerste halve marathon, sindsdien heeft het hardloopvirus mij te pakken. In 1998 kwam de eerste hele, daarna nog 18.

Vorig jaar heb ik na Enschede besloten geen hele marathons meer te lopen, geen motivatie meer voor de ellenlange trainingen. Een halve vind ik tegenwoordig lang genoeg.

Het geeft ook perspectief andere hardloopervaringen op te gaan doen, de Roparun is er één van, inzetten voor het goede doel en hardlopen op een andere manier, meer in een team en als team het volbrengen en een prestatie neerzetten i.p.v. individueel.

Naast de Roparun heb ik nog een ander goede doel hardloopwedstrijd, de Socialrun. Bedoeld om het sociale isolement, waarin mensen met een psychische kwetsbaarheid vaak in terecht komen, tegen te gaan. Qua opzet hetzelfde als de Roparun maar kleinschalig en relatief onbekend.

Hardlopen heeft mij veel gebracht en veel mooie en bijzondere ervaringen opgeleverd en op deze manier kan ik met hardlopen ook iets terug doen voor mensen die misschien wel willen hardlopen maar het vanwege hun ziekte of kwetsbaarheid domweg niet kunnen.